Makiling

ni J. G. Dimaranan

Para kay Banahaw

 

Tinipon ko ang maliliit

na punung-kahoy

upang ipanggatong

sa nilulutong pananghalian:

pinakuluang okra at talong

at ilang gayat ng karne.

Sinibak mo naman ang malalaki

at isinalansan sa tabi,

upang gamiting pananggga

sa bantang lamig ng gabí.

 

Nakadarang ang aking mukha

sa usok at singaw ng palayok,

at sa di kalayua’y tanaw ko

ang kislap ng pawis sa iyong batok.

 

Ganito katahimik ang ating mga umaga

mula nang itirik natin ang munting kubo

sa bewang ng kabundukang ito.

 

At kung tapos na ang pagtatanim

ay nauubos ang maghapon natin

sa kapapanood ng mga malhokang

may kakatwang apoy na buhok.

Minsa’y kinakaibigan sila

ng ilang mga balicassiao

na tila malalim na dagat naman

ang mga mata, balahibo at buntot.

 

Kung ano ang kulay ng mga ibong

madalas nating pagmasdan,

ay gano’n din ang kulay

ng ating mga gabi—

sa ilalim ng malalim na asul na langit,

paandap-andap ang kinang

ng mga bituing umakit at gumuhit

sa ating dito manirahan at manatili.

Kumut-kumot ang bisig ng isa’t isa,

ang mga puso nati’y kawangis ng sigâ,

mainit, panatag, malamlam, pulang-pula,

nagliliwanag sa ihip ng hangin.

 

At alam nating tayo’y mahihimbing na

kung marinig na ng ating mga tainga

ang kalansing at kuliling

ng diwatang paparating

na siyang magtatawid sa atin

sa mga ulap ng pananaginip.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s