On the spirit of language

Much has been said about the nature of language as a matter of socio-political construction that humanizes what is perceived; or in short: what is. Implications of its impurity in the translation of thought is allowed to form more, serving as a subjective brick for culture and human-centric evolutionary processes. It often times distorts or carry out in utter lack what is really conveyed, putting primacy on an ideal world of silent energetic transmissions built on the unsaid and the godliness of the ineffable.

But what is bypassed and overlooked is its power to suggest, its ability to present a present with surprising pleasure — when words are used not to communicate an idea but as tools to plant a wordless truth.

Lambing ng umagang inulan

Ang espiritu ng lahat ng entidad sa dimensyon ng tatluhang-ilusyon ay nagmula lahat sa Walang Hanggan. Ang katawan ng taong nilika ng Siyang Nag-iisa ay kaisa mismo ng paglikha. Ang Siyang Nag-iisa ay nasa atin, kung titigil lamang tayo sa pagpikit (mulat na hikayatin ang liwanag) at kung ititigil lamang natin ang walang kapararakang ingay ng isip (sa katahimikan maririnig ang katotohanan). Kung gayon, ang Ako at ang Iba ay di tunay na magkaiba; at ang dunong hinggil sa kawalan ng kaibahan ay ang mapagpalayang sikmura (o atay) na taga-proseso ng mundong hinubog sa ilusyon.

Marahil ay tama ang sinasabi ng mga Hindu na nabubuhay tayo sa panahon ni (o ng) Kali Yuga. At kung ang Siyang Nag-iisa ay nasa atin, tayong lahat din si Haring Nala.

Relihiyon, spiritualidad, rebolusyon

Noong huling bisita sa Mt. Banahaw nitong Semana Santa, tumawag sa aking pansin  ang santong patron ng mga manggagagwa at magsasaka na si San Isidro Labrador (St. Isidore the Farm Labourer). Matampok siyang santong sinamba ng mga sinaunang Filipino at kasalukuyang sinasamba pa rin (kita sa presevacion ng kaniyang figura sa kabundukan) dahil kalakhan sa atin, kundi man ang pinakamalaking tipak ng lipunang Filipino, ay mga magsasaka at manggagawang bukid.

Nang umatras ang mga katipunero sa mga bundok para sa socio-ekonomikong pag-aaklas, kasabay rin nilang umatras sa bundok ang mga nakipagdigma naman sa usaping relihiyon at paniniwala. Hindi ko na batid pagkat nawala na sa isip ang nanguna sa galaw na ito, baka maaari ninyong dagdagan itong hunta ko, pero ang rason ay dahil hindi pwedeng maging pari ang mga indio kaya nagkaroon ng hybrid na praktika ng Atavismo at Kristiyanismo ang ating mga ninuno. Naging integral ang Mt. Banahaw sa tinatawag nilang Colorum Uprisings (hango sa Latin na saecula saecolorum kalakip ng kanilang mga dasal) pagdating sa mga spiritual revolts sa Southern Tagalog; na mga pesante’t manggagawa ang kalakhan ng kasapian.

Kung sakaling may nais magpalalim, ito ang isa sa mga maaaring basahin: http://www.asj.upd.edu.ph/…/guerrero-column-uprisings-1924-…

n-28-1300x1300.jpg